Twee derde van al het online gokverkeer in België gaat naar onvergunde goksites in België. Dat staat in een analyse van BAGO, de Belgische Association for Gaming Operations, gepubliceerd in februari 2026. Het is een getal dat even blijft hangen. Twee op de drie klikken. Twee op de drie spelers die buiten elk wettelijk kader opereren, zonder enige bescherming als het misgaat. Wie denkt dat dit een randverschijnsel is, vergist zich. De illegale markt is groter dan de legale, en de Always Play Legally campagne van de Kansspelcommissie (KSC) heeft dat beeld nog niet wezenlijk veranderd.

Het gaat hier niet om een marginaal fenomeen dat zich afspeelt in donkere hoekjes van het internet. Dit is de norm geworden. Illegale goksites investeren in professionele interfaces, genereuze bonussen en agressieve reclame op sociale media. Voor een onervaren speler ziet zo'n platform er exact hetzelfde uit als een vergunde aanbieder. Het verschil zit pas in de kleine letters, of liever: in de afwezigheid ervan. Het risico van een illegaal online casino voor spelers is niet abstract. Het is financieel, juridisch en psychologisch.

Jongeren zijn het meest blootgesteld

Wat mij het meest verontrust in het BAGO-rapport, zijn de cijfers over jonge mannen. 65% van de Belgische mannen tussen 18 en 21 jaar gokt op platforms zonder leeftijdscontrole of koppeling aan de EPIS-lijst. EPIS, het Excluded Persons Information System, is het Belgische register waarin spelers zichzelf kunnen laten opnemen als ze hun gokgedrag willen beperken via zelfuitsluiting. Vergunde aanbieders zijn wettelijk verplicht dit systeem te raadplegen. Illegale sites doen dat uiteraard niet.

Die 65% betekent in de praktijk dat de meeste jonge Vlamingen die nu online gokken, dit doen zonder enige rem. Geen stortingslimiet van 200 euro per week zoals vergunde platforms die moeten opleggen, geen verplichte pauze, geen melding als het gedrag problematisch wordt. Ze spelen in een vacuum, en niemand kijkt mee. Voor wie verslaafd raakt, is De Druglijn via het nummer 0800 99 000 een eerste aanspreekpunt, maar die hulp bereikt mensen pas als ze zichzelf al als probleemgokker herkennen.

Daar bovenop komt een bevinding die de EPIS-lijst zelfuitsluiting gokken in zijn geheel ter discussie stelt. 47% van de spelers die zichzelf via EPIS hebben uitgesloten, gokt nog steeds. Niet bij vergunde aanbieders, want daar werkt de uitsluiting. Maar bij illegale sites die het systeem volledig negeren. Iemand die actief hulp heeft gezocht om te stoppen, kan dus met twee klikken op een niet-vergunde site terechtkomen. Dat is geen tekortkoming van EPIS zelf, maar het toont hoe beperkt elk nationaal beschermingssysteem is zolang illegale alternatieven vrijelijk bereikbaar blijven.

Wat vergunde sites wél bieden

Het loont om concreet te maken wat spelers verliezen als ze bij een illegale aanbieder terechtkomen. Vergunde Belgische goksites houden zich aan de Belgische kansspelwet en werken met een A+ licentie voor online kansspelen in België, uitgereikt door de Kansspelcommissie. Ze zijn onderworpen aan strenge KYC-regels, moeten de identiteit van spelers verifiëren via systemen zoals itsme, verdachte transacties melden en verantwoord gokken online casino-beleid afdwingen. Platforms zoals Gaming1, een van de grotere vergunde aanbieders op de Belgische markt, integreren die vereisten in hun technische infrastructuur. Ze zijn ook gebonden aan het betalingssysteem: uitbetalingen via Bancontact zijn gegarandeerd en traceerbaar. Bij illegale sites bestaat die garantie niet. Geen toezichthoudende instantie, geen verhaalsmogelijkheid, geen klachtenprocedure.

Ik heb de voorbije weken gesproken met een Brusselse gokker die zijn ervaringen liever anoniem deelt. Hij stortte in 2024 meer dan 800 euro op een site die hij via Instagram had gevonden. Toen hij wilde uitbetalen, vroeg de site plots om aanvullende documenten. Daarna nog meer. Het geld is er nooit gekomen. "Ik wist niet eens dat er zoiets bestond als een vergunningsnummer," zegt hij. "Ik dacht dat het gewoon een normale site was." Gokken zonder vergunning kan voor aanbieders leiden tot boetes tussen 100 en 100.000 euro onder de Belgische kansspelwet. Voor spelers die bewust een illegale site gebruiken, lopen de boetes op tot 25.000 euro, al is handhaving aan spelerskant zeldzaam in de praktijk.

Zo controleer je of een goksite vergund is in België

De Kansspelcommissie houdt een openbare witte lijst bij van alle vergunde aanbieders. Dat register is gratis raadpleegbaar op de website van de KSC. Voor elke site waarbij je overweegt te storten, is de controle eenvoudig: zoek de naam op in dat register. Staat de aanbieder er niet in, dan is de keuze snel gemaakt.

Een praktische manier om dat te oefenen: neem een willekeurige aanbieder en zoek de naam op. Stel dat je een naam tegenkomt zoals AFKSpin Casino, dan typ je die naam in het zoekvenster van de witte lijst van de Kansspelcommissie. Is het resultaat leeg of onvindbaar, dan opereer je buiten het vergunde circuit. Dat is de snelste en meest betrouwbare check die elke Belgische speler kan uitvoeren, voor elke storting.

De KSC zwarte lijst casino-sites bevat geblokkeerde aanbieders en wordt maandelijks gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad. Internetproviders, waaronder Proximus en Telenet, zijn via DNS Belgium verplicht de toegang tot die sites te blokkeren. In de praktijk vinden gebruikers via VPN's of gespiegelde domeinen alsnog een weg. De technische handhaving loopt achter op de vindingrijkheid van de aanbieders.

De verantwoordelijkheid kan niet alleen bij de speler liggen

Het is makkelijk om te zeggen dat spelers zichzelf beter moeten informeren. Dat moeten ze ook. Maar als 65% van jonge spelers structureel buiten het vergunde systeem opereert, is er meer aan de hand dan individuele onwetendheid. De illegale markt is te groot, te zichtbaar en te toegankelijk geworden om dit louter als een kwestie van persoonlijke verantwoordelijkheid te framen.

Het advertentieverbod dat geldt van 2023 tot 2028 beperkt de zichtbaarheid van vergunde aanbieders, terwijl illegale sites gewoon doorgaan op sociale media. Dat is een structureel probleem dat campagnes zoals Always Play Legally maar gedeeltelijk kunnen opvangen. De vraag is welke aanpak echt effect heeft: strengere handhaving via DNS Belgium, betere bewustmaking, of een herziening van wat vergunde aanbieders mogen aanbieden zodat spelers niet weglopen naar illegale alternatieven? Het BAGO-rapport stelt de vraag. Een antwoord is er nog niet.